Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2008

η αναλαμπή (ii)


Διέτρεξε με τη ματιά του την πλατεία κάνοντας στιγμιαίες στάσεις,
για ν΄ αποτυπώσει τις αυριανές του αναμνήσεις: […]
(Νίκος Θέμελης, Η αναλαμπή, «ΚΕΔΡΟΣ», 2003, σελ.448 )

Τρεις μέρες ακόμη για να περιτρέξει για τελευταία φορά το Βερολίνο,
να κάνει μια αναδρομή στα χρόνια που είχε ζήσει.
[…] Ένιωθε ήδη μια περίεργη νοσταλγία απέναντί του κι ας μην είχε φύγει ακόμα.
(Νίκος Θέμελης, Η αναλαμπή, «ΚΕΔΡΟΣ», 2003, σελ.482 )
.

4 σχόλια:

Dana_Semitecolo είπε...

Όμορφη κι αυτή η "αναλαμπή"!

Ευχαριστώ!

MariaD. είπε...

Το έχω βιώσει το συναίσθημα του..Βερολίνου κάπου αλλού, σ΄ένα γνωστό μας μέρος του κόσμου!!!

vertzak είπε...

@ Dana_Semitecolo αν ήξερες πόσο πολύ και πόσο πολοί σε αγαπάμε

@MariaD. Όπου Βερολίνο βάζεις έναν τόπο που έζησες μια ζωή ή λιγες μέρες και νοιώθεις νοσταλγία γι' αυτόν λίγο πριν τον αφήσεις. Είσαι ακόμα εκεί και όμως...

Dana_Semitecolo είπε...

Δεν τα λένε αυτά σε μια κλαψιάρα σαν κι εμένα!

Από την άλλη, ξέρεις πως τα αισθήματα είναι αμοιβαία.

Να 'σαι καλά!